Het begint natuurlijk met één eendje. Die krijg je als flauwe grap en om daar steeds weer aan terug te denken zet je 'm op een mooie plek in je kantoor. Een eendje in z'n eentje is niet gezellig, denkt een collega, dus die verzint een nog flauwere grap om nog een eendje te kunnen geven. Daarna zet zich een mechanisme in werking wat alle onvrijwillige verzamelaars wel kennen: je krijgt te pas en te onpas een nieuw stuk voor je verzameling. Niets makkelijkers als het verzinnen van een kadootje voor een verzamelaar.
Deze verzameling badeendjes vond ik ergens waar ook onderzoek met levende eenden wordt gedaan. Het zou me niet verbazen als dit het kantoor van de eendenonderzoeker is.

0 reacties:
Een reactie plaatsen