vrijdag 30 juli 2010

Mag niet!

Laatst bezocht ik een kasteeltuin.  Zo'n tuin waar je onder de poort eerst even drievijftig aftikt en de gastdames en -heren een bodywarmer met geborduurd logo dragen. Een mooie en stijlvolle tuin, maar mijn droomparadijsje hoeft er niet zo uit te zien. De tuin wordt onderhouden door een groep vrijwilligers met een tamelijk hoog gehalte kak. Slechts af en toe mag het gewone volk de tuin betreden.

Bij het verlaten van het landgoed krijg ik een vriendelijk "Zo, en u heeft weer mooie plaatjes gemaakt"  te horen als ze m'n imposante camera om m'n schouder zien hangen.
"Ach ja..." mompel ik terug. Ik ben bang dat ik nu een kwartier moet gaan ouwehoeren over camera's en lenzen, en heb daar nu even geen zin in. Maar er volgt wat anders: "Als ik die foto's maar niet ergens in een blad terugzie!"
"Eh... waarom niet?"  De beste man heeft er enorm de pest in als hij weer eens foto's ziet met allemaal verkeerde bijschriften. Daar kan ik inkomen. Heel vervelend als iemand schrijft dat er mooie floxen in de tuin stonden, terwijl het godjandrie hortensia's waren.
De pijn zit echter niet helemaal daar, blijkt als hij tegen een andere bodywarmer zegt: "Je moet er toch niet aan denken dat er geld verdient wordt met jouw tuin!"
Ik ga er niet op in, ik had het liever niet willen horen, maar het blijft nadrukkelijk in mijn hoofd rond hangen. Waarom reageren mensen op die manier? Denken ze dat fotografen soms rijk worden van tuinfoto's? So what? Het mes snijdt dan meestal wel aan twee kanten. Het kan net zo goed zijn dat de foto's dienen ter meerdere eer en glorie van de tuin in kwestie. Die gedachte is blijkbaar moeilijk te maken. "Nee" en "Mag niet" en "Verboden" en "Dat kan zomaar niet"  ligt veel vaker voor in de mond dan "Leuk!" en "Maak er wat moois van" en "Ga je gang."

maandag 26 juli 2010

De mooiste mensen ter wereld

De Nederlandse fotograaf Michel Szulc Krzyzanowski doet dingen vaak anders dan anderen. Gisteren kreeg ik een mail waarin hij aankondigt dat het fotoboek van een van zijn laatste projecten "The most beautiful people in the world"  binnenkort uitkomt.  Een mooi project waarvoor hij in veel verschillende landen heeft gefotografeerd en inmiddels ook heeft geëxposeerd. Tot mijn grote verbazing en verrassing kon ik zomaar een gratis exemplaar van dit boek bestellen.
Meteen gedaan, natuurlijk.

Maar waarom geef je 1500 boeken weg?
Michel Szulc Krzyzanowski, per mail:  "Het gaat om de boodschap die ik met "The most beautiful people in the world" graag wil verspreiden.
Dat met een bepaalde instelling het leven meer harmonieus is en de invloed op de gemeenschap daardoor positief is.
Empathie als sleutel.
Vanwege die boodschap, die ik essentieel zie om wereldwijd bekend te maken, kan dit project niet commercieel zijn, kan het geen manier zijn om geld te verdienen."
De weggeef exemplaren worden gefinancierd met de verkoop van de "Deluxe" editie, die E 119,00 kost. Die is natuurlijk ook gesigneerd en er zit een mooie print op museumkwaliteit bij van een van de foto's.
"Ik hoop dat genoeg mensen een "Deluxe"-edition bestellen om dit te financieren, want ik loop een gigantisch risico. Maar ik geef er de voorkeur aan dicht bij mijn principes te blijven.
Dat is schoonheid, Michiel!"

Het fotoprojekt “The most beautiful people in the world” startte in 2004 in Sao Paolo, Brazilië.
In 10 landen werd in landelijke kranten een advertentie gepubliceerd waarin mensen gevraagd werden te reageren indien zij zichzelf beschouwden als de mooiste ter wereld.  Alle personen in die tien landen die een brief stuurden zijn bezocht in hun eigen huis.  De persoon is geportretteerd in zijn eigen omgeving en ook geinterviewed. Het resultaat is een krachtig statement dat verklaart waarom hij of zij de mooiste van de wereld is.

Het ontwerp van het boek deed fotoboekenontwerper  Teun van der Heijden van Heijdens Karwei, Amsterdam.

Het project heeft natuurlijk een eigen website waar het boek ook is te bestellen:
http://www.themostbeautifulpeople.org/

vrijdag 23 juli 2010

Industrieel Landschap

Even bijkomen en de route nog even nabespreken. Twee meiden hebben zojuist een nagenoeg loodrechte wand beklommen.
Niet in een kloof in de woeste natuur,  maar midden in een door mensenhanden gemaakt landschap in het hart van het Ruhrgebied. Het heet er nu Landschaftspark Duisburg-Nord en is het terrein waar tot zo'n twintig jaar geleden de hoogovens van Thyssen staal maakten.  De hoogovens zijn gesloten, het gebied is als cultuurhistorisch monument omgevormd tot recreatiegebied. Je kan  muren beklimmen en abseilen  waar vroeger de voorraad cokes en kolen lagen. Je kan ook een echte hoogoven inklimmen tot zeventig meter hoog, je kan fietsen waar vroeger goederentreinen reden.
Het Ruhrgebied is Culturele Hoofdstad van Europa. Een van de hoogtepunten is de Love Parade, een enorm dance-event, dit weekend op het goederenrangeerterrein in Duisburg. Het wordt het grootste dance event van Europa, met o.a. dj Tiesto en veel, heel veel bezoekers.

maandag 19 juli 2010

Verloren foto

Ik rij in een Volkswagenbus. Die heet tegenwoordig weliswaar Transporter, maar het blijft een busje van Volkswagen. En transporteren doet het als de beste: je zit lekker hoog, het rijcomfort doet maar een beetje  onder voor dat van een gewone auto en je hebt enorm veel ruimte achter je. Er zijn natuurlijk ook nadelen, maar daar gaat het hier nu helemaal niet om.
Het gaat hier om: Vanaf dat de bus zo'n twee jaar oud is, willen allerlei mensen 'm van me kopen. Dat laten ze weten door een kaartje tussen het rubber van de zijruit te steken. Een voorbedrukt kaartje, meestal voorzien van een tekening of foto van een busje. De kaartjes zijn meestal gedrukt op  gekleurd papier en vervolgens geplastificeerd. Een regenbui spoelt het briefje niet van de auto. Ze zijn wat groter dan een creditcard, maar nog klein genoeg dat je ze makkelijk weg kan steken in een binnenzak of in je portefeuille. Er is over nagedacht. Van de acht kaartjes die ik hier heb, beginnen er twee met "Beste eigenaar" en zes met "Geachte eigenaar". Beleefde lui.
Ze willen m'n busje met of zonder apk-keuring hebben, hoge kilometerstand is geen bezwaar, schade ook al niet. Ik mag altijd bellen, ook 's avonds en in het weekend.  De afzender is altijd een persoon met een onnederlandse naam. Ik heb hier: Mokhtar, Nasar, Abdel, Nasir, Akki, Brahim, Nabil. Zes kaartjes bevatten het verzoek om het kaartje te bewaren voor als ik op een later tijdstip tot verkoop wil overgaan. Goeie tip.

Onlangs had ik de bus gepartkeerd vlakbij de kubuswoningen van Piet Blom in Rotterdam. Daarna, op de terugweg, zie ik opeens een vriendelijk lachende man in mijn zijruit. Hij zit klem tussen het rubber van het raam. Bij een stoplicht haal ik hem naarbinnen.
Het is dit keer geen kaartje van een auto-opkoper. Het is een pasfoto van iemand wiens roots in Marokko liggen, of daar ergens in de buurt. Het zou heel best kunnen zijn dat hij Nassir, Abdel, of Mokhtar heet. Hij heeft enthousiast in de camera van de pasfotoboer gekeken, er glimmen verheuglichtjes is zijn ogen.


De man op de foto houdt me de hele reis naar huis bezig. Het werpt vragen op. Hoe verlies je een pasfoto? Omdat hij tussen allerlei in te vullen formulieren zat en er gewoon tussenuit gegleden is? Omdat hij in een achterzak langzaam omhoog gekropen is door het gebeuk op het zadel van een opgevoerde scooter? Staat de vriendelijk lachende jongen zometeen ergens al zijn zakken drie keer leeg te halen? "Ik had die foto toch echt meegenomen, hoor!"  Of heeft een meisje de foto uit haar grote damesportomonaie gehaald, aan haar vriendin laten zien en 'm vervolgens  nonchalant over haar schouder gekieperd terwijl ze "Hem wil ik nooooit meer zien,"  kwebbelt.
En even daarna is er  een landgenoot langs gekomen, ziet de vriendelijke man op de kasseien liggen en denkt: "toen hij net z'n busje heeft geparkeerd en een parkeerbonnetje had gekocht, toen is hij z'n pasfoto verloren." Hij stopt 'm tussen raam en rubber.

Het laat me niet los. Ik voel het, er zit een mooi verhaal in, maar ik kan er de vinger nog niet achter krijgen.

vrijdag 9 juli 2010

North Sea Jazz - Caro Emerald




Caro Emerald brengt swingende retro-songs om vrolijk van te worden.

Als je melancholisch in elkaar gedoken luisterliedjes wilt horen, moet je Norah Jones hebben. Ze is hier ook in Rotterdam, maar wilde geen fotografen in de zaal.. Misschien een bad hair day of last van opvlammende pukkeltjes.
Nee, dan Ornette Coleman. Die staat de drie nummers dat je mag fotograferen doodstil sax te spelen.
Later ook van hem een foto.

North Sea Jazz - Eric Vloeimans

North Sea Jazz - Wende Snijders

Klik foto's om ze groot te zien.

North Sea Jazz 2010

Vanaf vandaag staat dit weblog weer even drie dagen in het teken van het North Sea Jazz fesitval in Rotterdam.
Net als vorig jaar veel foto's en weinig commentaar.

Voor vandaag staat op het programma:
17:45 - 18:45     Caro Emerald 
18:00 - 19:15     Pat Metheny Group "The Song Book Tour" with Lyle Mays, Steve Rodby & Antonio Sanchez 
18:15 - 19:30     Wende     
19:30 - 20:45     Norah Jones     
21:00 - 22:15     Tower of Power     
22:30 - 23:45     Marcus Miller - TUTU Revisited

Deze foto is van vorig jaar: Trompettist Eric Vloeimans.   

maandag 5 juli 2010

Frisian Solar Challenge van start



Deze week vindt in Friesland de Frisian Solar Challenge plaats, een internationale race voor boten die uitsluitend zonne-energie gebruiken. Zondag werd om de startpositie gestreden: In Leeuwarden moest een sprintje van 150 meter worden afgelegd, de snelste mag maandag van plaats nr 1 starten.  En dan gaat het daarna de komende dagen langs alle Friese steden. 
Er doen boten uit Nederland, Belgie, Polen, Brazilie, en Duitsland mee. De meeste van teams van technische opleidingen en meestal bestuurd door een student met een redelijk hoog nerd-gehalte, of anders een stoïcijns voor zich uit kijkende man van tegen de zestig. Maar het gaat dan ook niet echt spectaculair hard en de ideale lijn sturen is op een rustig grachtje in Leeuwarden niet iets waar je dagenlang voor hebt moeten trainen.
De boten op de foto wonnen net niet.

Je kan het hele jaar  in Friesland bootjes kijken, alleen deze week solarbootjes.
http://www.frisiansolarchallenge.nl

zaterdag 3 juli 2010

ISS passeert Driebergen

Het International Space Station, ISS, circelt momenteel zeer zichtbaar rond de wereld. Hier passeert het de kerk van Driebergen, zichtbaar als een extreem heldere ster die zeer snel voorbij komt.  Op de foto te zien als streepje door de lange belichtingstijd van 5 seconden.
Het ruimtestation is bemand met wetenschappers. Gisteren zouden ze nog bevoorraad worden. Een onbemande capsule met voedsel en het ruimtestation misten elkaar echter. Dat klinkt dramatisch maar is het niet, want na 48 komen ze elkaar weer tegen en wordt een nieuwe koppelpoging ondernomen.

Het is een magisch moment als je op een mooi donker veld met de blik op het westen gericht het ISS daadwerkelijk aan ziet komen op exact de opgegeven tijd. Een klein sterretje blijkt dan niet stil te staan zoals alle  andere sterren, en niet te knipperen zoals overvliegende vliegtuigen. Enkele seconden later weet je het zeker, de ster wordt helderder en helderder, veel helderder dan alle ander hemellichamen. In een minuut of 5 is-ie van uiterst west naar uiterst oost gevlogen.


Wie een twitteraccount heeft kan elke dag op de hoogte gesteld worden van het passeren van het ISS. Je krijgt dan een mededeling als:
@wijnberghfoto ISS will cross your sky twice tonight! One is extremely bright: 23:55 in the West. http://twisst.nl/33983

Bovenstaande is de melding van zaterdagavond.

Om je aan te melden voor de service, ga je naar  http://twisst.nl/