Win 'n Print *4 - Uitslag

Wie was Biba de Binka?
Het was het tweede vrouwtje op het Zwik Zwak Bruggetje.
Zo makkelijk is dat. Over Biba de Binka is verder niets bekend. Het is zelfs niet bekend waar het bruggetje zich precies heeft bevonden. Het zou kunnen zijn dat het in Haddermerveen heeft gestaan, maar dat valt te betwijfelen. De 3 vrouwen die over de snelheid van hun varken ruzie maken op het Haddemerveense bruggetje lijken wel op de vrouwen op het zwikzwak bruggetje, maar ik neem eigenlijk aan dat er overal te lande wel ruzie wordt gemaakt op bruggetjes.
Grappig dat de inzenders - wel 4 !! - het allemaal best wisten, maar toch het antwoord niet gaven. Omdat Michel Gastkemper wel de eerste was, gaat de print naar hem.
Overigens staat het Biba de Binka bruggetje in Zwaag, in een kleurrijke nieuwbouwwijk. Het bruggetje is ook niet vernoemd naar Biba de Binka, zoals de Kees Fensbrug over de Keizersgracht naar Kees Fens is genoemd. Het Zwaagse bruggetje heeft geen naam. Het hele gedichtje van de drie vrouwtjes op het Zwik Zwak Bruggetje staat op de leuning.

Daar gingen eens drie oude wijfjes

Daar gingen eens drie oude wijfjes
Over een zwik-zwak bruggetje
De een heette vrouw Biba
De tweede Biba de Binka
En de derde Sina Snikna Knikker de Kninka

Toen nam vrouw Biba een steen
En smeet die naar vrouw Biba de Binka haar been
Zodat vrouw Sina Snikna Knikker de Kninka daarom green

Hoed *14

Deze man kwam ik tegen in het Botlekgebied, waar het stinkt naar fabrieken en raffinaderijen en waar maar heel weinig mensen wonen.
Ik zou me voor kunnen stellen dat dit er aan voorafging:

Man: "Ik ga maar eens even een uurtje joggen, vrouw, het is er mooi weer voor"
Vrouw: "Het lijkt me vrij warm. Je gaat toch niet met dat malle hoedje op lopen, toch?"
M:"Wat is er mis met dat hoedje?"
V: "Da's toch geen gezicht, joggen met zo'n toeristenhoedje"
M: "Maar anders verbrand m'n kop, heb ik dagenlang een kop als een gekookte kreeft.'
V: "Nou, zo snel gaat dat ook niet, hoor."
M:"Ik kan 'm natuurlijk ook goed insmeren met faktor 30."
V:"Als je maar oppast dat je het verkeer niet verblind dan, met die glimmende bal... hahaha."
M:"Hehe, leuk hoor. Ik zet gewoon die hoed op."
V:"Ga dan een keer lopen als er wat minder zon is."
M:"Ik heb nu zin om te lopen."
V:"Morgen slaat het weer om."
M:"Ja, en dan regent het. Dan heb ik echt geen zin om te lopen."
V:"Het regent echt niet de hele dag, hoor."
M:"Ja, maar nu heb ik een keer zin om te lopen, dus nu ga ik een keer lopen."
V:"Maar niet met dat hoedje hoor. Dat kan echt niet."
M:"Ik heb niets anders."
V:"Jawel, je hebt nog die bandana, waarmee je zo op Berlusconi lijkt."
M:"Pantani, die wielrenner."
V:"Mij best, maar doe die dan op, als je zonodig iets op je hoofd moet."
M:"Maar die bandana is voor bij het fietsen."
V:"Pffffff.
M:"Die hoed kan best, bovendien loop je niet mee."
V:"Man, ik schaam me dood voor je als je zo de straat op gaat."
M:"Kom kom, er is geen hond die me ziet hier in de haven. Tot zo dan."

Maar of het zo ging, weet ik natuurlijk niet.

Hoed *13

Ik kwam deze man tegen in het Botlekgebied, waar het stinkt naar fabrieken en raffinaderijen en waar maar heel weinig mensen wonen.
Ik zou me voor kunnen stellen dat het zo ging:

Man: "Ik ga maar eens even een half uurtje joggen, vrouw, het is er mooi weer voor"
Vrouw: "Dat zou je vaker moeten doen, man, maar zet wel wat op je hoofd".
M: "Iets op m'n hoofd?"
V: " Ja, anders verbrand je. Dan heb je dagen lang een kop als een kreeft"
M: "Maar ik heb niks voor op m'n hoofd."
V: "Dan moet je het goed insmeren."
M: "M'n hoofd???"
V: "Kan dat niet dan?"
M: "Ik ga m'n hoofd toch niet insmeren? Dan loop ik met zo'n glimmende bal rond."
V: "Dan moet je iets op je hoofd zetten."
M: "Ik heb niets om op m'n hoofd te zetten."
V: "Jawel, je hebt die hoed nog."
M: "Welke hoed?"
V: "Die je in Malta hebt gekocht."
M: "Heb je die dan nog?"
V: "Tuurlijk, waarom niet."
M: "Ik ga toch niet met zo'n toeristenhoedje rondjoggen?"
V: "Je moet toch wat op je hoofd hebben."
M: "Maar niet zo'n toeristenhoedje, zeg."
V: "Ach man, wie ziet dat nou hier in de haven?"
M: "Ik ga wel een ander keer lopen, als de zon wat minder schijnt."
V: "Nee, ga nu maar lopen, anders komt het er niet van."
M: "Morgen slaat het weer om."
V: "Ja, en dan is het weer te koud of het regent ofzo."
M: "Hmpfff"
V: "Hier is dat hoedje. Zet het nou maar op, geen hond die je ziet."

Het kan natuurlijk ook anders zijn gegaan.

Bij ons uit den tuin - capucijners

Het is dezer dagen niet moeilijk om voldaan uit de tuin te komen. Waar je ook maar in het rond grijpt, er hangt of staat wel iets lekkers wat mee naar huis kan.
Wel eens echt kakelverse romeinse sla gezien? De bladeren glimmen in de zon. Zelfs als je na het eten in je tuin komt, krijg je er nog trek van.
Maar het mooiste sierraad van de tuin zijn toch wel de capucijners. Als jonge plantjes klimmen ze heldergroen aan het hek omhoog. Als ze tot ooghoogte gegroeid zijn komt er een muur van paarse bloemetjes in en amper zijn die uitgebloeid, dan hangt er een muur van prachtig donkerpaarse peulen. Voor het plukken hoef je niet eens te bukken en je ziet ze goed hangen. Dit in tegenstelling tot die rottige peultjes, die hangen op rugpijnhoogte en je hebt een peultjesbril nodig om ze tussen de stengels en bladeren te ontdekken. Maar lekker dat ze zijn, dat dan weer wel.
Maar goed, capucijners. Bij ons liefdevol afgekort tot capu's. Je kan ze zo eten:
Na het doppen heel even koken, bijvoorbeeld 1 minuutje, hooguit 2, als ze wat groter zijn 3. Maar dan de pan uit. Ondertussen in een wok of koekenpan een paar plakjes bacon, in fijne reepjes gesneden een beetje bakken in olijfolie. Een mooie grote rode uit in dikke halve ringen gesneden mag daar ook wel in.De ui hoeft niet glazig te worden, net warm stoken, blijft-ie lekker knapperig. Peper uit de molen eroverheen.
Capucijners erbij, husselen tot het aanbaksel van de bacon los is gekomen. Klaar.
Een paar flinke scheppen hiervan over een beetje rijst, romeinse sla, licht aangemaakt met mijn zelfgemaakte kruidenmayonaise aan de andere kant van het bord, maaltijd compleet. Water in de mond? Mooi zo.

Win 'n Print nr 4

Het is weekend! Het is lekker weer, de boodschappen zijn vanmorgen al in huis gehaald, de tegels gedweild, buiten spelen er kinderen.... kortom, tijd voor een gezellig kwisje bij mij op het blog.

Wat nu weer.
Bruggen hebben vaak een naam. Meest genoemde naam van de laatste tijd: de John Frostbrug in Arnhem. Minister Plasterk zou daar graag zijn museum van Nederland ofzoiets willen hebben. Er rijdt veel verkeer over die brug, en bij het zien van het museum zou iedereeen aan Plasterk denken. Wat wil een minister nog meer. Komt het nieuwe museum naast het Open Luchtmuseum, dan is het effect veel en veel minder, want daar komen alleen schoolreisjes van de basisschool en bejaardentours.
Maar goed. Bruggen hebben dus namen. Literatuurcriticus Kees Fens heeft onlangs ook zijn brug gekregen. Zijn naam mooi in het karakteristieke bruggenlettertje in gietijzer op de reling boven het water van de Keizersgracht. Het schijnt dat hij op de brug uitkeek vanuit zijn huis. Kijk hier maar even voor het naambordje.

Een paar dagen geleden kwam ik een mooi bruggetje in Noord Holland tegen.
De vraag is natuurlijk: Wie was Biba de Binka.

De eerste die het goed raadt krijgt een mooie print op A4 formaat van dit rivierenlandschap. Uitslag over precies een week!

Leugenaars! *2

"Is dit het leugenbankje van Enkhuizen?" vraag ik de mannen. Als je eenmaal een ijzersterke openingszin heb, moet je dat niet gaan veranderen. "Nee, dat is om de hoek", krijg ik als antwoord, "dit is het sexbankje".
Het is vijf voor vier in Enkhuizen, de stemming zit er aardig in op het bankje. Ik hoor flarden van een verhaal over pikante foto's die hier op het bankje zijn gemaakt. Opwaaiende zomerjurkjes, te veel wind waardoor er niet gefilmd kon worden.... hoe pikant het allemaal was is me niet echt duidelijk geworden.

Wat wel duidelijk werd is dat de man met de foto de bouwer is geweest van de prachtige ijszeiler die op de foto staat."Hij heeft 'm helemaal zelf uitgevonden, hoor". De foto is van 1998, en een van de inzittende is al een paar jaar dood, moet ik noteren. Waarom de foto op deze mooie zomerse dag de ronde doet bij het leugenbankje weet ik niet. Ik ben vast van een belangrijke gebeurtenis getuige geweest, maar kan er de vinger niet opleggen.

Dit leugenbankje is trouwens niet het enige in Enkhuizen. Er is er nog een ergens aan de overkant van de haven waar deze mannen over uitkijken, en ook nog een aan de andere kant van de sluis, maar die telt niet mee. Het is bovendien momenteel geen bankje, maar een keet. Dat telt niet.
Dit is het echte leugenbankje, en dat wordt goed gebruikt. 's Morgens om een uur of 10 komt de eerste ploeg hier over de haven uitkijken. Tot een uur of twaalf. Dan moeten ze naar huis om te lunchen. Vanaf een uur of één tot vijf uur zit de tweede ploeg hier. "En dan 's avonds weer vanaf een uur of zeven, he". Dat kan dan ook wel eens laat worden. Man bijt Hond is hier trouwens ook al langs geweest en ze staan regelmatig in de krant, zelfs al een keer in de Telegraaf.

De meeste mannen zitten hier wel elke dag over de haven uit te kijken. "Dat verveelt nooit."

koeien 1

Ik zou wel een heel weblog willen wijden aan koeien. Dan zou ik meteen een goede reden hebben om alle koeien die ik zo hier en daar tegenkom te fotograferen.
Meestal fotografeer ik koeien heel serieus. Speciale koeienlens er op, camera op ooghoogte en de koe rustig toespreken zodat de oren in de juiste stand gaan staan. Je moet natuurlijk het karakter van het beest zien te vangen in die ene, beslissende fraktie van een sekonde.
Maar soms is het juist leuk om het wat driester aan te pakken. Neem een weilandje met jongvee, stoot vanaf het hek enig geloei uit en maai wat met je armen in het rond. Nieuwsgierig als ze zijn zullen ze al gauw op een drafje naar je toe komen lopen. Steek je dan een camera met groothoeklens zowat tussen hun voorpoten, dan krijg je dit.
Machtig mooi man (gooi er een twents of andersoort boers accentje in), machtig mooi.

Wijnbergh op fotofestival Naarden

Vandaag was de laatste dag van het fotofestival in Naarden. Hoog tijd om er een kijkje te gaan nemen. In de ochtend beloofde het nog een heerlijke dag met veel regen te worden, uitmuntend om je dan te verstoppen in museale ruimten met inspirerende kunst. Kortom, een uitstekende dag voor het mooiste fotofestival van ons land.

Nadat wij inderdaad van de regen genoten hadden in onze tuin -daar moest heel nodig het avondeten geoogst worden - bleek de zon in Naarden gewoon te schijnen zoals het op een zomerse junizondag behoort. Lekker.

Het heeft geen zin meer het festival te bespreken, het is afgelopen. Als je dit leest zijn "ze van het festival" wellicht bezig de foto's van de muur te halen. Had je er moeten zijn? Ja. Het festival ging dit jaar over verhalende fotografie door jonge fotografen. En dan zie je foto's die je zo snel niet ergens gepubliceerd ziet, maar zeer de moeite waard zijn. Geen hoogstandjes van techniek - dat leer je niet meer op de academies - maar wel hoogstandjes in het vertellen van een verhaal. Zoals bijvoorbeeld het verhaal dat Petra Stavast verteld. In het zuiden van Italie vindt zij in een oud, verlaten huis foto's van de oude bewoners en zij speurt de inmiddels in America woonende nabestaanden op en recontrueert het verleden.

En ja, vanwege het fotoverhaal van Rahi Rezvani -zie hieronder - die de impact van oorlog op het leven van een (de) mens laat zien. Mooi, want een indrukwekkend verhaal en knap gefotografeerd alsof het echte snapshots uit het dagelijks leven zijn: rauw, bewogen, korrelig. En vooral geloofwaardig.

En buiten de officiele festivallokaties was ook waar je maar keek fotografie te zien: Veel winkels hadden hun etalages bijgevuld met kunstzinnige fotografie. Bij een comestibleszaak was de etalage gevuld met vage foto's in zachte kleuren: Bij nader inzien gewaagde foto's met verhuld naakt van niet meer jonge lijven. Bij een andere winkel hingen foto's buiten aan de gevel. En zie hierboven, zelfs de makelaar deed mee met een echte etalage in festivalstijl.

Electrische auto TH!NK

Nee! Niet mijn nieuwe auto. Helaas.
De auto is van die mevrouw in het rood, die zo verheugd is over dat autootje, dat ze spontaan een romantische pose aannam met die meneer, nadat ze samen een rondje hadden gereden.

Ik heb er vandaag wel in gereden. Fantastisch. Net een echte auto. Je trapt het 'gas'pedaal tegen de plank en hij schiet vooruit. Hij doet wat hij moet doen, maar heel stilletjes. Je hoort 'm niet, alleen het geruis van de banden op de straat. Er zullen mannen zijn die het geronk van de motor missen, die moeten misschien maar heel hard 'vroemmm, vroemmmm' roepen als ze optrekken.
De Think kan gewoon de snelweg op, kan hard genoeg om mee te komen met de rest van het verkeer, en ik zou er zo mee naar Groningen kunnen. Dan is-ie wel leeg. De aktieradius is 180 km.

Op de deur staat: uitstoot CO2: 0. Tuurlijk. Het autootje zelf stoot niets uit. Maar de centrale die de stroom maakt natuurlijk wel. Dus helemaal niks is het niet. Tenzij je er windenergie in giet. Dan ben je echt wel groen bezig.

Herberg de Loohoeve

Als ik helemaal in het Noorden van het land moet zijn, en als Renée dan gezellig meerijdt, dan blijven we wel eens overnachten in 'ons' hotel Herberg de Loohoeve in het Drentse Schoonloo. Dat is de ultieme combinatie van het nuttige met het aangename. Eergisteren was het weer zo ver. Een klus in het gebied rond de Weerribben was uitstekend te combineren met een klus net boven Groningen, daartussenin dus 'ons' hotel.
'Ons', want we hebben een speciale band met de Loohoeve, die ik hier natuurlijk niet tot na de komma uit de doeken ga doen. Ga er maar een keer overnachten. Grote kans dat er een foto van mij boven je hoofd hangt. Snap je?
Maar behalve slapen kan je er uitstekend eten. Ik bedoel, je kan uitstekend een groot deel van de avond aan tafel doorbrengen en een enorme hoeveelheid smaak genieten. Elk gerecht bestaat vaak uit een paar onderdeeltjes, die uiteraard fantastisch met elkaar combineren, maar ook zo vol van smaak zijn dat je je afvraagt hoe er zo veel smaak in gepropt kan worden.
Vandaag op de foto: de amuse - boven - en het voorgerecht dat de keuken verlaat.
De amuse: aspergebavarois en huisgerookte zalm met een blaadje basilicum
Het voorgerecht: rode mul met coquille, creme van doperwten en suas van Nouilly Prat. En let op: bovenop de mul ligt een bundeltje groente. Een streepje gele courgette, een haricot vert, een wortelreepje, gerold in een zeer dun plakje rettich. Mijn moeder zou zeggen: "hoe verzin je het!"

Binnenkort gaat de nieuwe kaart in, dan ga ik de nieuwe gerechten fotograferen.

Leugenaars! *1

Aan de haven van Vollenhove in Overijssel zitten deze mannen op het leugenbankje. "Is dit het plaatselijke leugenbankje?" vraag ik. Het lijkt me een mooie binnenkomer. "Nee, dat zijn die", zegt een van de mannen, "dit is het waarheidsbankje". Hij wijst op een ander bankje, waar vier mannen naast elkaar zitten. Rokend, kletsend, kijkend over de haven waar bijna niets gebeurd.
Deze mannen kijken over diezelfde haven, en daarachter ligt de werf van Huisman, de trots van Vollenhove. "Kijk, dit is het symbool van Huisman", zegt de middelste man, wijzend op de in steen gehouwen letters die boven hem zijn ingemetseld. Zij zitten op het bankje dat daar door de werf is neergezet om naar de werf te kijken. Die anderen zitten op een gewoon bankje, al heeft het wel een plaatje met de naam van de sponsor van het bankje. Het is toch maar een gewoon bankje. En niet rond, en geen gemetseld muurtje erachter. Er is wel degelijk verschil.

Win 'n Print nr 3 - Uitslag

Deze man met zijn poedel staat in Haarlem. Zou hij wat goed te maken hebben? Hij laat en de hond uit, en hij heeft een mooie bos bloemen in de hand. Of zou ze gewoon jarig zijn?

Om Win 'n Print nr 3 goed te kunnen beantwoorden, moest je Amsterdam wel een beetje kennen. Mijn geachte zwager Udo kent Amsterdam en gaf snel een goed antwoord:
"Brouwersgracht, vermoedelijk bij de hoek met de Herengracht".

Toch wist mijn geachte vriend en collega Taeke Henstra het zekerder. Er was geen vermoedelijk, en gezien de laatste regel uit zijn mailtje is dat ook niet zo verwonderlijk (Taeke, ik hoop dat je het goed vindt dat ik je citeer....):

het antwoord is: De mensen zitten op een boot, die in de Brouwersgracht ligt dicht bij de Herengracht die je op de achtergrond ziet.

Het grappige is, dat ik bij het zien van die foto onmiddelijk die plek voor ogen had, maar je gaat toch weer even twijfelen.
Maar Geertje gaf de doorslag, want zij zag ineens door de bomen de koepel van de Lutherse koepelkerk dat nu een hotel is.
Ook heeft deze plek voor ons een historische betekenis want hier ongeveer brachten wij de eerste nacht samen in bed door.

Wie heeft er nu gewonnen?

Heren, we gaan niet lullig doen, de printer staat aan.... de foto komt naar je toe.

Stemmen!

Zo. Mijn democratische taak weer volbracht. Ik ben geen zwevende kiezer. Mijn rode potlood gaat naar groen.

Gisteren vroeg Michel Gastkemper - zie reacties - nog om een stemadvies. Michel, als je nu nog steeds zit te tobben, je hebt nog 20 minuten. Doe snel je jas aan, je paspoort in je zak en neem het 4e hokje van links. Zie het voorbeeld hierboven. Dan zit het in ieder geval wel goed met milieu en duurzaamheid enzo. Je had toch niet veel anders van me verwacht, hoop ik?

De meisjes van Blokzijl

In Blokzijl gaan de meisjes 's avonds nog graag een stukje varen. Er is daar, net als in de rest van het land, toch niks zinnigs op de tv en elkaar bellen en smssen is natuurlijk lang zo leuk niet als met elkaar in een bootje zitten. 's Avonds kan het wel wat afkoelen, en dus pak je een deken mee en schreidt je waardig naar de haven, naar je bootje. Beetje pech als net er een fotograaf rondslentert, wat anders natuurlijk nooit gebeurd in Blokzijl.

En waar lopen deze meisjes nou net voorbij? Precies. Kaatje bij de Sluis, beroemd restaurant. Ik heb nog een kookboekje van het restaurant, dat als een van de eerste de Novelle Cuisine praktizeerde. Heel kleine, heel mooie porties eten voor vrij veel geld. Gisteren hadden we echter veel meer zin in even snel een vrij grote, goedkope puntzak vol met goudgele frieten, maar dat kon Blokzijl ons niet bieden.